فرض کنید یک مسیری هست باز به فرض ۱۰ کیلومتر.این مسیر پیاده فرضا دو ساعته تموم میشه. با ماشین شخصی ۲۰ دقیقه. با اتوبوس ۴۵ دقیقه. اگه مترو خور باشه هم ۶-۵ دقیقه اوکی؟( گیر ندین تاکسی رو نگفتی!) حالا سوال اینه که در شرایطی که معمولا آدم برای طی طریق! حداقل از یکی از راه های بالا میتونه استفاده بکنه، چرا بعضی ها گزینه عذاب آوری به اسم مینی بوس روانتخاب میکنند که جان انسان را به در میکند تا برساند به مقصد؟

حالا گیریم یک مسیرهایی فقط و فقط مینی بوس داره ولا غیر. قضیه سرویس اداره و مدرسه و اینا هم جداس. ولی یاد این هلک هلک عذاب آور مینی بوس که می وفتم… فکر کنم عذاب شب اول قبر که میگن همینه!

آخه واقعا چرا مینی بوس؟ ما یک بار در زمان دبیرستان از اتوبوس ساعت ۷:۱۰ که ما رو دقیقا تیر مویی ساعت ۷:۳۰ میرسوند جا موندیم ( یادش به خیر با یک رفیق شیفقی بودم که الان اسمش یادم نیست!) بعد گفتین زبلی کنیم  پریدیم تو مینی بوس! آقا مگه راه می رفت. خلاصه ما با این رفیقمون حساب کردیم اگه مثلا یک ربع وایساده بودیم واسه اتوبوس بعدی احتمالا یک ربع دیرتر می رسیدیم. در حالی که با اون مینی بوس کذایی! ساعت یک ربع به نه!! رسیدیم دبیرستان! اصلا یادم نیست چی شد ولی یادمه خیلی تریپ مارمولک بازی ناظم رو دور زدیم و یک چند دقیقه هم فر خوردیم در طبقات تا زنگ تفریح بخوره. هنوز که هنوزه بعد از n سال من وقتی مینی بوس میبینم فقط یاد اون روز میوفتم.

حالا یکی به من بگه ملت با چه انگیزه ای سوار مینی بوس میشن؟

یک پادشاهی که هیچ وقت به مال حلال دست نمی زده میره  یک عالمی که هیچ وقت به مال حرام دست نمی زده رو دعوت میکنه به شام. شام چی بوده؟ یک پیرزنی که یک گوسفند داشته نذر این عالم کرده بوده و پادشاه هم برای شام این گوسفند رو از اون گرفته بوده.خلاصه عالم میره و گوسفند رو هم میزنه به بدن! بعد پادشاه شروع میکنه به هر و هر که :”تو که مال حروم نمیخوردی؟ پس چی شد؟ سوتی داده که عالم جون”

عالم میگه : “نه پادشاه جون! این دفعه رو شما سوتی دادی این گوسفنده برا شما که دزدیدیش حروم بود نه من که نذرم بود!”

حالا هیچ ربطی نداره ها ولی دقت کردید بعضی چیزها باعث فرستادن دورود به بعضی و فرستادن لعنت به بعضی دیگس؟ مثلا همین برق! ملت برای همین برق به ادیسون صد هزارتا سلام و صلوات فرستادن ولی وقتی همین برق میره کل فک و فامیل آقای پرزیدنت رو ملت تک تک احوال پرس میشن؟